முகமூடி

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை(இன்னமும் காதலி கிடைக்காத ஆண் சிங்கங்களுக்குச் சமர்ப்பணம்)

2012-02-04T12:50:00.000+05:30

மீண்டும்ஒரு குறுநாவலுடன் உங்களுடன் சேர்ந்து பயணிக்கப் போகின்றேன்.

அன்றுஎட்டு மணி தாண்டிப் பதைபதைப்புடன் அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்த தனுவை கண்களைமூடித்திறந்ததன் மூலம் வணக்கம் கூறிவிட்டு காதலனுடன் தொடர்ந்து சிணுங்க ஆரம்பித்தாள்சத்துரி.அவள் அருகில் இருந்த ருவந்திக்கா இவனைக் கண்டுக்கவே இல்லை.அவள் அவளவனுக்குகுறும்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டு இருந்தாள்.

இப்பொழுதெல்லாம்காதலர்களைக் காணும் போது தனுவிற்கு அடிமனதில் விவரிக்க முடியாத ஏக்கம் எழுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. இத்தனைக்கும்பெண்களைக் கண்டுவிலத்தியோடும் ஆளுமல்ல அவன்.ஆனால் காதல் மட்டும் அவனுக்குகண்ணுக்கெட்டாத தூரத்தில் இருந்து கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருகின்றது.பல்கலைக்கழகவாழ்கையும் முடிந்தாகி விட்டது.இன்னமும் நம் தேவதை நம் இதய வகுப்புக்குவந்துசேரவில்லை.வாழ்கையில் மட்டும் தான் டபுள் ப்ரோமோசனோ என அவன் மனம் வேற்றுசுருதியில் துடித்துக்கொண்டிருக்கின்றது.

காலைச் உணவைச்சாப்பிடுவதற்கு மற்றவர்கள் அழைத்த போதும்,”சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் வந்தேன்”,என்று பொய் சொல்லிவிட்டு கம்ப்யூட்டர் உடன்இரண்டறக் கலந்துவிட்டான்.உணவை முடித்துவிட்டு வந்த சக தோழிகள் சீண்டலுடனையே வேலையைஆரம்பித்தனர்.”ஏண்டிதனுவிற்கு இன்னம் லவ் செட்டாகவில்லை” என்று கூறிவிட்டு அவனைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்த சத்துரி,சற்றுகுரலைத் தாழ்த்தி “அவனுக்கு ஏதும் பிசிக்கல் ப்ரோப்லமோ............” என்று அருகில் இருந்தவள் காதில் குசுகுசுத்தது,தனுவின்செவிப்பறையில் சம்மட்டியால் அடித்தது போல இருந்தது.அவளை முறைத்துக் கொண்டுஎழுந்தவன்,விறு விறு என்று வெளியே வந்துவிட்டான்.வாயிலே சிகெரட்டைப் பொருத்தியவன்,சே.......அவளுடையசந்தேகத்தை தீர்த்துவச்சிட்டு வந்திருக்கணும்,அவளுடைய பகிடி சேட்டைக்கு ஓர் அளவுமீறிப்போய்ச்சு என்று தன் மனதுக்குள் எரிமலையாய் குமுறிக்கொண்டிருக்கும் போதுதோளைப் பற்றின ஒரு கரங்கள்.

திரும்பிப்பார்த்தான்........ சத்துரி,முகம் முழுக்கப் பயத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.”சாரிடா,நான் பகிடிகுத்தான் அப்படிச் சொன்னேன்,உனக்குபிடிக்காட்டி சாரிடா” என்றாள் குழைவாக.”பொத்திடடுப் போடி!!!பெருசாக் கதைக்க வந்திட்டா..................”என்று தனு கத்திய சத்தம்,கண்டிபாக ஆபிசுக்குள்ளும் கேட்டிருக்கவேண்டும்.அவள் மிகவும் சிரமப்பட்டு கண்ணை முட்டிக் கொண்டுவந்த கண்ணீரைக்கட்டுப்படுத்த முயன்றும்,அது அவளது சக்தியை மீறி கன்னத்தால் வழிந்துகொண்டு இருந்தது.அவள்உள்ளுக்குள்ளும் போக முடியாமல் ,அவ்விடத்திலும் நிற்க முடியாமல் தவிர்த்த அதே தவிப்பையேஅவனும் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் உன் நண்பிடா என்று சொல்லி அவன் மனம் கதறத்தொடங்கியது.

தன்கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் கையில் திணித்துவிட்டு உள்ளே செல்லக் காலடி வைத்தவன்,பின்னேதிரும்பி அவள் தலையை உலுக்கிவிட்டு உள்ளே நடந்தான்.அவளும் அவனைத் தொடர்ந்தாள்.

தொடரும்........................

இங்கே தமிழனை விட மலையாளி பல படி மேல்

2012-01-28T09:31:00.000+05:30

சில புகைப்படங்களைப் பார்க்கும் போது எம்மையறியாமல் மனதிற்குள் சந்தோசம் பொங்கும்.அதே போல் சில படங்களைப் பார்க்கும் போது வெறுப்பும் கோவமும் ஒருங்கே ஏற்படும்.இந்தப் படத்தைப் பார்த்த மானமுள்ள தமிழனுக்கு மேலே சொன்னதில் எந்த உணர்வு ஏற்ப்படிருக்கும் என்று நான் சொல்லிப் புரியவைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

எனக்கு ஒரு ஆச்சரியம் என்னவென்றால்,அந்த அம்மாவின் காலில் இப்படி பகிரங்கமாக சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சில்லறை பொறுக்கி விட்டு,தன் மனைவி,பிள்ளைகள் முன் மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு எப்படித் திரியமுடிகின்றது என்பதுதான்.

ஏதோ நான் பெண் ஆதிக்கவாதி என்று முத்திரை குதிவிடாதீர்கள்.இதே போல் ஓர் ஆண் அரசியல்வாதி காலில் விழுந்திருந்தாலும்,இதே உணர்வே ஏற்ப்பட்டிருக்கும்.

பெற்ற தாய்,தந்தை காலில் விழுந்து வணங்கத்தயங்கும் நமது சமுதாயம்,இப்படியான அரசியல் வாதிகளின் காலில் விழுவதுதான் வேதனையாக உள்ளது.காலப் போக்கில் இதுவும் அரசியல் கலாச்சாரமாகிவிடும்.ஆனால் காமராசர் போன்ற அவதாரபுருசன் என்றால் வேறு கதை.

அந்த அம்மாவும் தன் கறைபடியாத கரத்தால்,எப்படி ஆசீர்வதிக்கின்றார்...................அன்னை தெரேசா கூட இப்படி போஸ் கொடுத்து நான் பார்த்ததில்லை. எல்லாம் காலத்தின் கொடுமை!!!!!

அருகில் உள்ள படம்,கேரளா முதலமைச்சருடையது.
கற்றுக் கொள்ளுங்கள் மலையாளிகளிடம் இருந்து,இத்தகைய நற்ப்பண்புகளை..........................

ஏதோ நான் மலையாளி மக்களை உயர்த்தியும்,தமிழனை கேவலப்படுத்தியும் விட்டதாக நீங்கள் நினைத்தால் அது உங்கள் அறியாமையே.

--எப்படியோ,இந்தப் படத்தைப் பார்த்ததால் எனக்கு ஏற்ப்பட்டவயிற்றெரிச்சலில் ஒரு பகுதியை இங்கே கொட்டித் தீர்த்துவிட்டேன்.--

என்ன கொடும்...ம சரவணன்..............

2012-01-04T21:37:00.000+05:30

வேலைப்பளு கூடிவிட்டதாலும் ,பரீட்சை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாலும் என் வலைப்பூவின் பக்கம் தலை வைத்தும் படுக்கவில்லை.ஆனாலும் வேலையில் ஆணி பிடுங்கும் போதும் ,பஸ்ஸில் குத்துக்கல்லாட்டம் உட்கார்ந்து இருக்கும் போது முடிந்த மட்டும் வலையுலகில் மேய்ந்து கொண்டிருப்பேன்.(தேசிய கடமையைச் செய்யாம..எப்படி பாஸ்......).

அப்பொழுது கண்ணில் பட்ட தலையங்கம் சுர்ர்ர்ர் என்றிருந்தது.

நான் கடந்த ஆண்டு பெப்ரவரி 9ம் திகதி எழுதிய அதே ஆக்கம்,எவ்வித மாற்றமும் இன்றி வேறு வலைத்தளத்தில் வெளியிடப் பட்டிருந்தது.

என்னுடைய ஆக்கம்.

இதில் எனக்கு பெரிதாக வருத்தம் இல்லை.காரணம்,அதை நான் சுயமாக என் கற்பனையில் உருவாக்கவில்லை.எனது நண்பன் திரு FBஇல் சுருக்கமாகப் போட்டதகவலை ,எனது மொழி நடையில் ஒரு பதிவாக மாற்றிப் போட்டேன்.அவ்வளவே....

இன்று செல்வா என்பவர்,இதே தகவலை எனக்குக் கருத்துரைந்திருந்தார்.

சரி......google இடம் நியாயம் விசாரிப்போம் என்று சென்றால்,தலையே சுற்றி மயக்கம் வராத குறை!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ஒன்றா,இரண்டா......எத்தனை பாவிப் பசங்களையா............................copy ..paste பண்ணித் தொலைத்திருக்கான்கள்.அதுவும் ஒரு எழுத்து மாற்றம் இன்றி.

இவங்களுடைய கடமையுணர்ச்சிக்கு ஒரு அளவில்லையா............................

"நானும் சோதித்துப் பார்த்தேன்.அப்படியே ஷாக் ஆயிட்டன்" என்ற என்னுடைய இந்தப் பஞ்ச்டயலாக் தான் இலகுவில் அடையாளம் காட்டியது.

அந்தக் கருமாந்திரத்த நீங்களும் கிளிக் பண்ணிப் பாருங்கள்.

மனித உடல்ப் பாகங்களுக்கான தொழிற்சாலை(நெகிழ்ந்த மனம் படைத்தவர்கள் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும்)

2011-10-22T22:47:00.000+05:30

ரஷ்யாவில் சிறுநீரகங்கள், கண்விழிவெண்படலங்கள் மற்றும் ஏனைய மனித உடல்பாகங்ளை அகற்றி விற்பனை செய்யவென சட்டவிரோதமான ஒரு தொழிற்சாலை இருக்கின்றது.

என்ன கொடுமை சரவணா

இந்த உடல்கள் பெறப்படுவது எப்படியென்றால்;மது போதையில் விபத்துக்குள்ளாகும் மனிதர்கள்,தனிமையில் இருந்து இறப்பவர்கள்,எதிர்பாராத விதமாக இறந்து ,உறவினர்களால் பொறுப்பெடுக்காமல் விடப்படுபவ்ர்கள்,மற்றும் கடத்திக் கொலைசெய்யப் படுபவர்களிடம் இருந்து.இந்தத் தொழில்சாலையில் எலும்புகளைக் கூட மிச்சம் வைப்பதில்லை. எலும்புகள் இங்கிருந்து உலகின் பல பாகங்களுக்கு விற்கப் படுகின்றன.அதிலும் கால் எலும்புகள் அயர்லாந்து மற்றும் ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளுக்கு விற்கப்படுகின்றது.அது பல் சிதைவின் போது நிரப்பப் பயன்படுகிறது.இந்தியாவிலும் இவ்வாறான தொழில்சாலை இருப்பதாக நம்பப் படுகின்றது.ஆனால் இது போன்று ஆதாரத்துடன் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை.இவ்வாறான தகவல்களை பல தடவைகள் செவி வழியாய்க் கெட்ட போதும்,படத்தைப் பார்க்கப் பதறியே விட்டது.பதறுவது என்று முடிவு பண்ணிட்டு வந்துவிட்டீர்கள்,ம்ம்ம் பதறிவிட்டுப் போங்கள்.

ஐயோ தாங்க முடியலையே.........

2011-09-27T22:15:00.002+05:30

எழுதுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை,பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.கண்டிப்பாக பெண்கள் மிஸ் பண்ணாதீர்கள்.

என்ன வாழ்க்கைடா இது....ஸ்ஸ்ஸ் இதைப் பார்த்திட்டு சொல்லுங்க

2011-09-20T21:25:00.002+05:30

சீ என்ன வாழ்கைடா இது,இதை ஒரு நாளைக்கு ஒருதடவையாவது சொல்லாவிட்டால் எனக்கு தலை வெடித்துப் பறந்துவிடும்.

இந்த மெயிலைப் பார்த்த பிறகு,அப்படிச் சொல்வதற்கு ஏதோ ஒன்று தடுக்கின்றது.எனது மன நிலையில் இருந்தால்,நீங்களும் பாருங்கள்.

இதை விடவா,போராட்டம்

இது அல்லவா,போக்குவரத்துச் சிக்கல்

நமக்கு,என்னதான் நெட் இருந்தாலும் அலுப்பாய் இருக்குமே

இதுவும் ஒரு வேலைதான்(நம்ம வேலை எவ்வளவோ தேவலை)

சின்ன வயசிலேயே நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டிட்டன் என்று நினைத்தால்,

ஒரு நல்ல நண்பன் கிடைக்க மாட்டான் என்று ஏங்கினால்,(ஆனால் உண்மைக்கு இவன் ரொம்ப அதிஷ்ட சாலி)

நான் அவனுக்கு எவ்வளவு உதவி செய்திருப்பேன்,நன்றி கெட்ட பயல்!!!!!
இப்படித் திட்டித் தீர்க்க முன்...........................இதைவிடவா நாம் உதவி செய்து விட்டோம்

தனிமை வலிக்குதா??????????????????????
இந்த முதுமையில் தனிமை!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ஆபீஸில என்னுடைய சப்பாத்துதான்,ஆகவும் மலிவானது என்று நினைத்தால்....

உனக்குக்கீழே உள்ளவர் கோடி; நினைத்துப் பார்த்து நிம்மதி தேடு.
Boss நோட்த பாயிண்ட்.(என்னைச் சொன்னேன்)

காலனாய் வந்த காமம்

2011-09-15T18:44:00.001+05:30

விடலைப்பருவத்தில் விடைதேடியஉணர்ச்சிகளுக்கு

விடையானாள்,வினையானால் –பலநாள் செவியேறியவிலைமாது

விதியெனும் பாம்பு தீண்டியே விட்டது

விரல்களின் கோலத்தில் வரும் வீம்பை

அந்த நாள் சுவர்க்கமென திளைத்திருக்க

உச்சிப்பொறியில் உள்ளுணர்வு அலறியது

வீடு திரும்பியவனை மொத்தமாய் விழுங்கியது-குற்றஉணர்ச்சி

கண் நோக்கும் பார்வை காலிலே குத்தி நின்றது

பெற்ற தாய் முன்னே பேச நா நாணி நிக்க

பிசைந்த சோறு பீங்கானை கட்டி நின்றது

கையேந்திய தண்ணீர்க் கிண்ணம்

தரைக்கே சமர்ப்பணமானது

கொஞ்ச நேரம் சிற்றின்பம் பெரிதென மயங்கி

கொஞ்ச இருந்த மனையாள் உறவை மறந்து

தூரமாய் விலக நினைக்கும் துயர இடம் நாடி

தூண்டில் மீனாய்த் துடித்துக்கொண்டிருந்தான்

இரவிலே தூக்கம் தூரமாய் ஓட

பகலிலே ஏக்கம் – அதற்க்குத் தூது செல்ல

பல நாள்ப் பொழுதுகள்

பதறியே ஓய்ந்தன

இறுதியில் நடந்தான்-நோய் தீர்க்கும் இடம்நோக்கி

அந்த இடம் செல்ல –ஆரத்தழுவியவள் அங்குநிக்க

அஞ்சியே ஒதுங்கியவனை-அதட்டினான்சிற்றூளியன்

வைத்தியன் முன்னே –வார்த்தைகளைப் பொறுக்கி

வசனமாய்க் கோர்த்துக் குழைந்து நிற்க

காலை நக்கும் நாயைக் கொடூரமாய்ப்பார்ப்பதாய் இருந்தது

அவன் பார்வை

கை படாமல் கால் படாமல்

மூச்சிக் காற்றுக்கு விலகி நின்ற தாதி

உறிஞ்சிச் சென்றாள் இரத்தத்தை

கசக்கிய காகிதமாய் –கலங்கிய இதயத்துடன்

தேவாலய வாயிலில் குப்பையாய் வந்து நின்றான்

ஓயாமல் வாய் செபிக்க

ஓராயிரம் நாளாய்க் கடந்தான்-அந்த நாளை

காலைக்காய் காத்து இருந்தவனாய்

கடுகதியாய்க் கடந்து சென்றான்-வைத்தியசாலையை

கழுத்திலே தொங்கிய குருஸ் பார்த்து பலர்சீண்ட

அழுதுகொண்டே கழட்டினான் தன் அடையாளத்தை

தொங்கிய பதாதைகள் –காலம் கடந்து

கண்ணில் பட்டு புத்தியை செருப்பால் அடித்தது

கால் கடுக்க நின்றவனைக் கடந்து சென்றவைத்தியன்

சாதாரணாமாய்ச் சொன்னான் –போசிடிவ் என்று

கண்ணீரில் கரைந்து கொண்டிருந்தன

கனவாய்க் கண்ட வாழ்க்கையெல்லாம்

தீர்க்கமாய்ப் புறப்பட்டான்-வாழ்வின்முடிவை நோக்கி

மார்பகப்புற்று நோய் -தொடர் கதை-பாகம் 3(காமம் கடந்த காதல்)

2011-09-11T13:12:00.001+05:30

தொடர்கதை எழுதுவது எத்தனை சிரமம் என்பதைமூன்று பாகம் வரைத்தொடர்ந்தததன் மூலம் தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டேன்.இனியும் காலம்தாழ்த்தினால் எனக்கே கதாபாத்திரங்கள் மறந்துவிடும்.

தயவு செய்து படிப்பவர்கள் பாகம் 1,பாகம் 2,பாகம்3 என்று முறையாகப் படியுங்கள்.

பாகம் 1 ஐப் படிக்க...

பாகம் 2 ஐப் படிக்க...

பாகம் 3 கீழே...

காற்சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருந்த போன்அதிர்ந்த அதிர்வில்,கடந்த கால இனிமையில் தன்னை மறந்திருந்தவன்,நிகழ் காலத்திற்குவந்தான்.போனைக் காதில் வைக்க, ”அப்பா,அம்மா எதுவும் பேசாம,அப்படியே இருக்கிறாங்க.எனக்குப் பயமாய்இருக்குது,சீக்கிரம் வா அப்பா ...”,என்றாள் துவா அழுகையுடன்.

காற்சடையில் ஒட்டிய மண்ணையும் தட்டமறந்தவனாய் வண்டியை நோக்கி விரைந்தவன்,சந்தியிலே இருந்த ஆட்டோவையும் அழைத்துக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.அவன் வாகனச் சத்தத்தைத் கேட்ட மகள் ஓவென்று அழுதவாறேஓடிவந்து கட்டிக் கொண்டாள்.கட்டிலை நோக்கி ஓடியவன்,நாடியைப் பிடித்து ஆட்டியவாறே“காவி, காவி !!!”என்று கத்திப்பார்தான்.ஊகும்...எந்தச் சலனமும் இல்லை.அவளை அப்படியேஇரண்டு கரத்தால் தூக்கியவன்,ஆட்டோக்குள் கொண்டுபோய் வைத்தான்.மகளையும் அதற்குள்ஏற்றி விட்டு,ஓடிச் சென்று வீட்டைப் பூட்டி சாவியை பாக்கெடுக்குள்திணித்துக்கொண்டு,ஆட்டோவில் தாவி ஏறிக்கொண்டான்.

ஆட்டோ சென்ட்ரல் வைத்தியசாலையை நோக்கிவிரைந்தது.வைத்திய சாலையை அடைந்தவுடன்,ஆட்டோ சாரதி உள்ளே சென்று நோயாளியைக் கொண்டுசெல்லும் சக்கர நாற்காலியை எடுத்துவந்தான்.அவளை உட்கார வைத்து உள்ளே தள்ளிக்கொண்டு ஓட, வழமையாக அவளைச் செக் அப் பண்ணும் டாக்டர் ராதிகா தான் அன்றைக்கும்அங்கே இருந்தார்.அவர் அவளை ICU இக்குள் கூட்டிச்சென்றார்.மகளின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ICU இக்குமுன்னாளிருக்கும் வாங்கில் அமர்ந்தவனுக்கு,அப்பொழுது தான் ஞாபகம் வந்தது,ஆட்டோசாரதிக்கு பணம் கொடுக்காதது.வாசலை நோக்கி விரைந்தான்.ஆனால் அவன் அங்கே இல்லை.

மீண்டும் வந்து வாங்கில்அமர்ந்தவனுக்கு,மகளைப் பார்க்க ஒரே வேதனையாக இருந்தது.தனக்காக அழுவதை விட தான்நேசித்தவருக்காய் அழுவதன் ரணம் அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.துவாவோ அழுதழுது கண்கள்சிவந்து சோர்ந்து போய் இருந்தாள்.அவளை மடியிலே படுக்க வைத்து,கண்ணை மூடிக்கொண்டுஉட்கார்ந்திருந்தான்.நேரம் தன் போக்கிலே போய்க்கொண்டிருந்தது.நேரம் ஒருமணித்தியாலத்திற்கு மேல் போய் இருக்கும்.தனுவிற்க்கோ பதைபதைப்பு கூடிக்கொண்டிருதது.அப்பொழுதுதோளிலே யாரோ கை வைத்தது போலிருந்தது.டாக்டர் ராதிகாதான் நின்றார்.”உள்ளேவாப்பா”,என்ற வாறே அவரது அறையை நோக்கி நடந்தார்.கடவுளே,எல்லாம் நல்லதேசொல்லணும்,என்று செபித்துக்கொண்டே அறையை அடைந்தான்.

அங்கே காவியா கண்களை மூடிப்படுத்திருந்தாள்.அவளருகே சென்று அவளைத் தொடப்போனவனை தடுத்த டாக்டர்,”அவளுக்குஇஞ்செக்ஷன் போட்டிருக்கன்.சோ குழப்பக்கூடாது”என்றார்.தனுவின்கண்ணை உற்றுப்பார்த்தவர்”தனு தைரியமாய் இருங்க,அவள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் சாவதற்க்குப் பதிலாககடவுள் அவளை தன்னிடம் எடுக்க முடிவெடுத்திட்டார். அவளுக்கு இரத்தம் பூராபுற்றுநோய் பரவிவிட்டது.இனி எங்களால் செய்யக்கூடியது எதுவும் இல்லை.ஆனாலும் நீங்கஉங்க தைரியத்தை இழக்காதீர்கள்.கடவுளாலே முடியாதது எதுவும் இல்லை “என்றவாறே தன்கண்களில் இருந்த கண்ணீரை ஒற்றிக்கொண்டு வெளியேறினார் டாக்டர்.

இடி விழுந்தது போலிருந்தது தனுவிற்கு,கதிரையைத்தாங்கிப் பிடித்து எழுந்து கட்டிலில் கிடந்த மனைவியை நெருங்கினான்.முடியற்றதலையும்,மார்பற்ற நெஞ்சும்,உலர்ந்து போன தோலுமாய் சலனமற்று இருந்தாள்.அவளது கையைத்தூக்கி தன் கண்ணிலே ஒற்றிக் கொண்டு,”காவி,கண்ணைத் திறந்து பாரும்மா???”என்றான்விம்மிக்கொண்டே.அவன் கண்ணில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் அவளது கரத்தைக்குளிர்வித்தது.உணர்வு பெற்றதாய் திரும்பிய அவள் கரம் அவனது முகத்தை வருடியதாய்உணர்ந்து கண்ணைத்திறந்து அவளை நோக்க,திறந்திருந்த அவளது கண்கள் ஆச்சரியம்ஊட்டின.அவளது முகத்தை நோக்கி அவன் காதைக் கொண்டு செல்ல “தனு,I LOVE YOU டா........................................”என்றவார்த்தை அவனுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.”ILOVE YOU SO MUCH “என்றவாறே நிமிர்ந்து நோக்க திறந்திருந்தவாயும்,கண்ணும் உயிர் அற்று இருந்தது.உடலிலே எந்த அசைவுமே இல்லை.

“காவி,நீ என்னை விட்டுப் போய்ட்டியா...............”என்றுஅவன் ஓங்கிக் கத்திய சத்தத்தில் அனைவரும் கூடிவிட்டனர்.அதன் பின் என்ன நடந்ததுஎன்பது அவனுக்கு தெரியவில்லை.முகத்தில் இருந்த தண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு கண்ணைத்திறக்க “அப்பா,அம்மா எப்படிப்பா எங்களை விட்டிட்டுப் போவாங்க,எங்களுடைய இவ்வளவுஅன்பையும் தாண்டி.என்ன ,இனி நாங்க அவங்களைப் பார்க்க முடியாது.ஆனா அவங்க எங்ககூடதான் இருப்பாங்க”என்ற மகள் துவாவின் வார்த்தைகள் அவனது செவிக்குள் இறங்கி அவனது உயிரைஉடலோடு பிடித்துக்கொண்டது.

--முற்றும்—

தயவுசெய்து குறையோ,நிறையோ உங்கள் கருத்தைப்பதியுங்கள்.அதுவே என்னைச் செம்மைப்படுத்த உதவும்.

மரணதண்டனை எதிர்ப்போம்,மனித நேயம் காப்போம்.

2011-08-31T17:25:00.000+05:30

மன்னிப்பிலும் வலிய தண்டனை வேறேதும் இல்லை என்பது என் ஆணித்தரமான கருத்து.ஒருவன் தன் குற்றவாளியை முழுமனதாய் மன்னிக்கும் போதே அக்குற்றவாளி ஆனவனுக்கு தன் குற்றத்தை உணர்வதற்கு சந்தர்ப்பம் வழங்கப்படுகின்றது.மாற்றாக அவனைத் தண்டிக்கும் போது,குற்றவாளி முதலில் குற்றம் செய்கின்றான்,தண்டிப்பவன் இரண்டாவதாய்க் குற்றம் செய்கின்றான்.மொத்தத்தில் இருவருமே நீயாயவாதிகள் இல்லை.

தங்களை நீதிமான்கள் என்று தங்களைக் கூறிக்கொண்டு,மற்றவர்களைத் தண்டிக்க முண்டியடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் அக்கிரமங்கள்,இன்னும் வெளியுலகத்திற்குத் தெரியவில்லை.அவ்வளவுதான்.இவ்வுலகத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு உள்ளுக்குள் இருப்பவர்களை விடக் கொடூரமான குற்றவாளிகள் அதிகாரம் என்ற போர்வையையும்,பண பலம் என்ற முகமூடியையும் அணிந்து கொண்டு வெளியில் இருந்து நியாயம் விசாரித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.அது தான் இந்த உலகத்தில் நீதி.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் இரண்டு வகை.ஒன்று தூண்டுதலின் பேரிலோ,நேரிடையாகவோ குற்றம் செய்தவன்,மற்றையது அவனது காலக் கொடுமையில் அபாண்டமாகப் பழி சுமத்தப்பட்டவன்.இவர்கள் இருவரையும் வேறு பிரிப்பது என்பது அசாத்தியமானது.ஏனெனில் தீர்ப்பு வழங்கப்படுவது முன் வைக்கப்படும் சாட்சியங்களிலும்,வக்கீலின் வாதத்திலுமே.இதைத்தான் அண்ணா அழகாகச் சொன்னார்,”சட்டம் ஒரு இருட்டறை,அதில் வக்கீலின் வாதம் ஒரு விளக்கு”என்று.ஆனால் இங்கு பெரும்பாலும் பணத்திற்காக வாதாடுபவர்களே வக்கீல்கள்.சாட்சியங்கள் என்பது அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களின் கைவினைப் பொருள்.மொத்தத்தில் நீதி என்பது போலியாய் காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் தராசுதான்.

இன்று தமிழ் நெஞ்சங்களில் புயலாய் வீசிக்கொண்டிருக்கும் சம்பவம்,முருகன்,சாந்தன்,பேரறிவாளன் ஆகியோரின் தூக்குவிவகாரம்.21 ஆண்டுகளாக கேள்விக்குறியுடன் இருக்கும் மர்மத்துக்கு இவர்களின் தூக்கின் மூலம் விடைகாண முயல்கின்றார்கள். 21 ஆண்டுகள் வெளியுலகத் தொடர்பின்றி, தங்கள் இளமையைத் தொலைத்து, மனதளவில் இறந்தவர்களின் உயிரைப் பறிப்பதன் மூலம் இவர்கள் அடைந்துவிடப்போகும் வெற்றிதான் என்ன??

உண்மையில் குற்றம் செய்தவன் என்றால்,தன் பாவத்தின் சம்பளமாக மரணத்தை எண்ணி மகிழ்வாய் இந்தப் பூமியில் இருந்து விடைபெறுவான்,ஏனெனில் மனிதனின் தண்டனையைப் பார்க்கிலும் அவனின் மனச் சாட்சியின் தண்டனை மகாகொடியது.ஆனால் அநியாயதிற்கு பழி சுமத்தப் பட்டவனோ தன் நியாயத்தை வெளிப்படுத்த முடியவில்லையே என்ற ஏக்கத்துடன் அல்லவா விடைபெறப்போகிறான்.

ஒருவன் குற்றவாளியோ அல்லது நிரபராதியோ,ஆனால் அவனுக்கு வழங்கப் படும் மரணதண்டனையானது,அவனுக்கு வழங்கப் பட்ட தண்டனையல்ல.ஏனெனில் அவன்தான் அதை அனுபவிப்பதற்கு இவ்வுலகில் இல்லையே.மொத்தத்தில் அந்தத் தண்டனையை அனுபவிக்கப் போவது அவனை நேசித்த உறவுகளே.

மரணதண்டனை எதிர்ப்போம்,மனித நேயம் காப்போம்.

மார்பகப்புற்று நோய் .............தொடர் கதை-பாகம் 2

2011-08-25T11:34:00.001+05:30

ஏதோ ஒரு வேகத்தில் தொடர் கதை எழுதத்தீர்மானித்தேன்.கண்டிப்பாய் இது பிரபல பதிவாகி அதிக வாசகரைச் சென்றடையும் என்ற நம்பிக்கையோடு.ஆனால் எனக்குப் பிடித்தது மற்றவர்களுக்கும் பிடிக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை தானே.இத்தோடு நிறுத்துவோம் என்று நினைத்தாலும் மனம் தனிமையில் கதையை நீட்டிக்கொண்டு செல்கிறது.அதன் விளைவே அடுத்த பாகம்.

முதலாவது பாகத்தைப் படிக்க,

ஆபீசுக்குள் நுழைந்த தனு விரலை வைத்து நேரத்தைப் பதிவு செய்து விட்டு தனது மேசையை நோக்கி நடந்தான்.மேசையில் குவிந்திருந்த கோப்புக்கள் மலைப்பை ஏற்படுத்தின.இரண்டு நாட்கள் வரவில்லை,அதற்குள் இத்தனையா என்று வெறுத்துக் கொண்டே அமர்ந்தான்.பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பூர்ணா,”என்ன கள்ளப் பூனை போல வந்திருகின்றீங்கள்?”என்ற வழமையான சீண்டலுடன் ஆரம்பித்தாள்.”பூர்ணா,என்னுடைய முக்கிய கோப்புக்களை முடித்திருக்கலாமே?இப்ப மேனேஜர் என்னைப் படுத்தப்போகிறார்.”என்றான் சோர்வாய்.”ஐயோ தனு,என்னுடைய மேசையை ஒரு தடவை பார்த்து விட்டுப் பேசு.நேற்றும் ஆபிஸை விட்டுச் செல்லும் போது ஆறு மணி தாண்டிவிட்டது”என்றாள்.அப்பொழுது அவனது போன் சிணுங்கி மேனேஜரின் அழைப்பைக் காட்டியது.போனைக் காதில் வைத்த படி மேனேஜர் அறை நோக்கி நடந்தான்.

“Good Morning, Sir” என்றவாறு வலுக்காயப்படுத்தி வரவழைத்த சிரிப்புடன் மேனேஜர் முன் நின்றான். ”ம்ம்ம்ம்,உங்களுக்கு நான் திரும்பத்திரும்ப கம்பனியின் நடைமுறைகளைப் புரியவைக்கத் தேவையில்லை என்று நினைக்கின்றேன்.இன்றைக்கு அத்தனை கோப்புகளும் நிறைவு செய்யப்பட வேண்டும்.புரிகின்றதா???”என்று காட்டமாய் முடித்தார்.தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டி விட்டு நடந்த தனுவை,”தனு,என்னுடைய நிலமையையும் புரிஞ்சுக்கோப்பா,நானும் பலருக்குப் பதில் சொல்லவேண்டும்.”என்று கண்ணியமாய் முடித்தார்.மேனேஜரின் சாமர்த்தியம் தனுவிற்கு புதிதல்லவே,சிரித்தவாறே தனது மேசையை நோக்கி நடந்தான்.

வந்து அமர,என்ன மேனேஜர் திட்டினாரா??ஊஹும்,நீதான் ஜித்தன் ரமேஷ் போல மூஞ்சக் காட்டி,அந்த மனிசன்ற வாயக் கட்டிருப்பியே”என்றாள் பூர்ணா.

வேலையில் மூழ்கியவன்,நேரத்தைப் பார்த்தான்,12.30 தாண்டிவிட்டது.இனி வீடு சென்று வர வாய்ப்பில்லை.லக்ஷ்மி ஹோட்டல் சப்ளை பையன் குமாருக்கு போன் பண்ணி,”ஒரு மணிக்குள் வீட்டுக்கு ஒரு சாப்பாடு கொண்டுபோய்க் கொடு,நான் வேலை விட்டு வரும் போது பணத்தைத் தருகின்றேன்”என்றான்.கடைக்குச் செல்லும் போது அவனுக்கு டிப்ஸ் கொடுத்துக் கவனிப்பதாலும்,அன்பாகப் பேசுவதாலும் குமார் தனுவிற்கு கண்ணியமாய் நடப்பான்.

காவ்யாவிற்கு போன் பண்ணிச் சொல்லிவிட்டு வேலையில் ஆழ்ந்துவிட்டான்.மாலை 4.30 மணிக்குள் அத்தனையையும் ஒருவாறு நிறைவு செய்துவிட்டான்.ஆனால் நூறு வீதத்திருப்தி இல்லை.யாராவது சரி பார்த்தால் நிறைவாய் இருக்கும் என்று எண்ணிக்கொண்டு பூர்ணாவின் பக்கம் திரும்பினான்.அவள் மெய் மறந்து face book சாட்டில் இருந்தாள்.இனி அவளிடம் உதவி கேட்டுப் பயனில்லை என்று தெரிந்தும்,”பூர்ணா,எனது பைல்களை கொஞ்சம் சரி பார்க்க இயலுமா????”என்று இழுத்தான்.”ஐயோ,எனக்கும் மூட் ப்ரெஷ் இல்லை,நாளைக்கு காலையில் பார்க்கிறேன்”என்றாள்.பிறகு என்ன நினைத்தாளோ,”தா,தனு”என்று பைலை வாங்கிக் கொண்டாள்.பூர்ணா,என்ன தான் குறும்பாய் பேசினாலும்,அவளது நல்ல நட்பு ஆபீஸில் தனுவிற்கு பெரிய பக்கபலம்.

“தனு,நீ வேணுமென்றால் வீட்ட போ,நீ போகாவிட்டால் காவி ஒழுங்காய் குளுசை போட்டிருக்கமாட்டாள்”என்றாள்.”தாங்க்ஸ் பூர்ணா” என்று குழைந்து நின்ற தனுவைப் பார்த்து,”உண்ட தேங்க்ஸ் யாருக்குத் தேவை,நாளைக்கு வரும் போது நீ சமைக்கின்ற சாப்பாட்டில் எனக்கும் சேர்த்து எடுத்து வா “என்றாள் நோண்டியாய்.

ஆபீஸில் இருந்து விருக்கென்று புறப்பட்ட தனு,கடற்கரைச் சாலையைக் கண்டவுடன்,அங்கு சென்று சற்று இருந்து விட்டுச் சென்றால் ஆறுதலாய் இருக்கும் என்று எண்ணியவனாய்,வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு கடற்கரையை நோக்கி நடந்தான்.

காதலிக்கத்தொடங்கிய நாளில் இருந்து அவன் காவியா இல்லாமல் தனியாக கடற்க்கரை வந்தது இல்லை.அவளோடு வருவதற்குத் தான் தனுவிற்கு விருப்பம்.ஆனால்,முடி உதிர்ந்ததில் இருந்து அவள் வைத்தியசாலை தவிர்த்து பொதுஇடங்களுக்குச் செல்வதை அறவே நிறுத்தி விட்டாள்.

வந்து மணலிலே அமர்ந்தவன்,ஓயாமல்,சலிக்காமல் மணலை முத்தமிட்டுச் செல்லும் அலைகளின் மண் மீதான காதலை ரசிக்கத் தொடங்கினான்.அலைகளின் காதல்,அவன் கடந்த கால நினைவுகளிற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றது.கல்லூரியில் படிக்கும் நாட்களில் காவியா கடற்கரைக்கு வர சரியாய்ப் பயப்படுவாள்.அவளை அழைத்துப்போக அவன் ஒரு உள்நாட்டுப் போரே செய்ய வேண்டியிருக்கும்.அப்படிக் கூட்டிக் கொண்டுவந்து உட்கார்ந்தால்,துப்பட்டாவை பர்தாவாய் தலையை மூடிக் கொண்டு சுற்றிவர கண்ணை உருட்ட ஆரம்பத்து விடுவாள்.

“அடியே காவி,யாரவது முஸ்லிம் சகோதரர் பார்த்தால் எனக்குத் தாண்டி ஆபத்து,தயவு செய்து உண்ட பர்தாவை எடுடி” என்று கேஞ்சுக் கூத்தாடி பர்தாவை நீக்க வேண்டி இருக்கும் தனுவிற்கு.”காவி,உன்னை எதுக்கு இங்கே கூட்டி வந்தேன் தெரியுமா?,எனக்கு நீண்ட நாளாய் ஒரு ஆசைடி.உன்னுடைய மடியில் நித்திரை கொள்ளவேண்டும் என்று.இன்றைக்குத் தான் என்னுடைய ஆசை நிறைவேறப் போகுது”என்றவாறு அவளது மடியை நோக்கித் தலையைக் கொண்டு போக,”அடப்பாவிப் பயலே,என்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்தத் தான் வழி பண்ணுகிறாய் என்ன?”,என்றவாறு தலையைப் பிடித்துத் தள்ளி விட மணலில் விழுந்த தனுவிற்கு முகத்தில் மண் ஒட்டிக் கொண்டது.வேறு யாராவது என்றால்,இந்த நேரம் கன்னம் சிவக்க வைத்திருப்பான்.செய்தது,காவி யாச்சே,அப்பொழுதும் கோவத்துக்கு முன்னாடி காதல்தான் வந்து நின்றது.முகத்தில் உள்ள மண்ணைத்தட்டாமல் தலையைக்குனிந்து கொண்டு இருந்தான்.”ஐயோ செல்லம்,மன்னிச்சு கொள்ளுடா,என்றவாறு அவளது பூப்போட்ட கைக் குட்டையினால் முகத்தைத் தட்ட நினைத்தவள்,”தட்டினால் மண் முகத்தைக் கீறும் என்னடா?”,என்றவாறு மண்ணைப் பொறுக்கத் தொடங்கினாள்.”போடி இவளே,மண்ணைப் பொறுக்கி எப்படி முடிகிறது?” என்றவாறே நாலு தட்டில் மண்ணைத் தட்டி விட்டான்.அவளது கண்ணைப் பார்த்த வாறே “என்னை நீ,அவமானப் படுத்திட்டா என்ன?என்று அவன் ஏக்கமாய்க்கேட்க அவள் அவனது தலையை மெதுவாய் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள் காவி.நெஞ்சு நிறைத்த சிரிப்புடன்,கண்ணை இறுக்க மூடிக்கொண்டான் தனு.

”தனு,....தனு.....”காவியா கூப்பிட்டுப் பார்த்தாள் எந்தப் பதிலும் இல்லை.தலை குனிந்தவள் அவனது காதை செல்லமாய் கவ்வினாள்.”ஐயோ அம்மா,வலிக்குது ......”என்றான் போலியாய்.”ஐயோ,இன்றைக்கு நான் உன்னைச் சரியாய் வதைக்கிறேன் என்னடா???என்று அவன் வலியை நம்புவது போல் நடித்தாள்.

அவள் தோளின் முன்னாள் விட்டிருந்த பின்னலில் நுனியை தன் முகத்தில் தடவிக் கொண்டவன்,”காவி,உன் முடி மயில் இறகு போல இருக்கிடி,நீ தரவேண்டிய சீதனத்தில் அரைவாசியை உன் கூந்தலுக்கு கழிச்சுக்கிறேன்”என்றான் சீரியசாய்.”ஓகோ ,இந்த உதவாக்கரை மாப்பிளைக்கு சீதனம் வேண்டுமாம்டி,என்னை விட்டால் உனக்கு பொண்ணே கிடைக்காதுடா,அநியாயத்துக்கு மிஸ் பண்ணிராதடா ”என்று கூறி விட்டு நெஞ்சு குலுங்கச் சிரித்தாள்.மேலே அண்ணாந்து பார்த்தவன்,”பயமாய் இருக்கிறதடி,ப்ளீஸ் என்றான் குறும்பாய்.சற்று வலிக்க உச்சியிலே ஒரு கொட்டுக்கிடைத்து.முடிகள் குடியிருக்க விருப்பம் இல்லாமல் ஒவ்வொரு நாளும் கூட்டம் கூட்டமாக வெளியேறிக் கொண்டிருந்த தலையில் அந்தக் கொட்டு சற்றே வலித்து விட்டது.அவன்,பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு வலியைப் பொறுத்த போதிலும்,கண்ணில் திரண்டு வந்த அந்தத் பனித்துளியைக் கண்டவள் பதறியே விட்டாள்.விசுக் விசுக்க்கென்று கேட்ட சத்தம் பின் விம்மலாய் வெளிக் கிளம்பியது அவளிடம் இருந்து.திடீர் எனத் தலை குனிந்தவள்,நச் என்ற முத்தத்தை அவன் நெற்றியில் பதித்தாள்.தூக்கிய அவன் தலையாய் தன் நெஞ்சோடு அணைத்த படி,அவன் உச்சித் தலையிலே சூடாக ஊதினாள்.அந்தச் சூடு,தலையைக் கடந்து இதயம் வரைக்காதல் தீயைப் பாய்ச்சியது.

புற்றுநோய் தொடரும்.........

சீனாக்காரன் நட்பு,ரொம்பவே சுவாரஸ்யம்

2011-07-16T12:10:00.000+05:30

கடந்த மாதம் இரண்டு சீன மருத்துவப்பொறியலாளர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது.ஐயோ போதும்,போதும்என்றாகி விட்டது.காரணம் அவர்களுக்கு ஆங்கிலத்தை இலக்கணத்தோடு கதைத்தால்புரியாது.அது கூடப் பரவாயில்லை,நான் தான் தவறுதாலாக் கதைத்ததாகக் கொண்டு இரண்டு கண்களையும் 90% மூடி(பூஞ்சிக்கண்ணன்கள்),பற்களைஇடுக்கிக்கொண்டு உடம்பு குலுங்கச் சிரிப்பாங்களே,ஒரு சிரிப்பு;அந்தக்கொடுமையை எங்கே போய்ச்சொல்லுவது..

அவர்களோடு சாப்பிடுவதே ஒரு சுவாரஸ்யம்,ஒரு submarine ஐ அலேக்காகமுழுங்கிட்டு,வாயைக் கோணலாகப் பிடித்துக் கொண்டு,ஏதோ அதன் சுவை பிடிக்காதது போல பாவனைகாட்டிக் கொண்டிருப்பான். அப்பொழுதுதான் நான் இரண்டு கடி கடித்திருப்பேன்.நான்சாப்பிட்டு முடிக்க விடிந்திடும் என்று நினைத்தானோ தெரியல்ல,டாய்லெட் போய் விட்டு வாறன் எண்டு ஒருவன் போனான்.நான் நாலாவது கடி கடிக்க ஆரம்பிக்க வந்திட்டான்.நான் ஒன்றுக்கா போனாய்என்று கேட்க,தலையை ஆட்டிவிட்டு இரண்டுக்கு என்றான் பவ்வியமாக.உண்மையைச் சொல்லப்போனால் அந்த நேரத்திற்குள் என்னால் முழுமையாக ஒன்றுக்கே போய் இருக்க முடியாது.

உலக மகா வேகமையா....

ஒரு வாரத்திற்குள், அவர்களுடன் நல்ல புரிதல் வந்த பின்னும்,அவர்கள் ஏன் இங்கே உணவை பெரிதாக ரசித்துஉண்ணவில்லை என்பது புரியவில்லை.

ஆனால்,இன்று வந்த மெயிலைப் பார்த்தவுடன் ,தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது காரணம்.கீழேபடங்கள்....

மேலே உள்ளது அவர்கள் கிராம மார்கெட்.பாவம்,இங்கே வந்து ஒழுங்கான உணவு இல்லாம மிகவும் சிரமப் பட்டு இருப்பாங்கள். :-)

மூஞ்சில கை வைத்தால் யாருக்குத்தான் கோவம் வராது.

2011-07-02T14:58:00.001+05:30

இப்பொழுதெல்லாம் என் வாழ்கை வண்டி ரொம்ப வேகமாகப் போயிட்டு இருக்கு.பிடிப்பு,வெறுப்பு என்று எதுவுமே பார்ப்பது இல்லை.நான் திருத்தும் இயந்திரங்கள் போல இயங்க என் மனதும் பழக்கப் பட்டுவிட்டது.ஆனால் அதுவும் ஒரு வகையில் நல்லது தான்,ஏன் என்றால் எந்த சோகமும் பாதிக்காது அல்லவா?சரி மேட்டர்இக்குப் போவோம்.

இந்த ப்ளாக் ஆரம்பித்த நாட்களில் சதா அதைப் பற்றிதான் நினைப்பு.என் உணர்வுகளின் வடிகாலாகவே அதைக் கருதினேன்.பலர் பாரட்டும் படி எழுதிக்கிழிக்கா விட்டாலும் ஏதோ என் மனதில் என் எழுத்து ஓர் ஆத்ம திருப்தியை ஏற்ப்படுத்தித்தான் இருந்தது.

இப்பொழுது இருக்கும் வேலைப் பளுவில் தினமும் மெயில் செக் பண்ணுவதற்கே நேரம் கிடைப்பது அபூர்வமாகப் போய்விட்டது.இந்த நிலையில் ப்ளாக் எழுதுவதற்காகவா நேரம் கிடைக்கப் போகிறது?

ஆனாலும் என் வலைப்பூவில் 100 followers ஐப் பார்ப்பதற்கு ஒரு அங்கலாய்ப்பு இருந்து கொண்டிருந்தது.அதை இந்தப்பதிவு மூலம் அடைந்து விடவேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.பார்ப்போம் யார் அந்தப் புண்ணியவான் என்று????

என்னடா ஏதோ தலைப்பை வைத்துவிட்டு அவன் இஷ்டத்துக்கு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று நினைத்தால் இந்த லிங்கை கிளிக்கிப் பார்க்கவும்.

நீங்கள் நினைப்பதைச் சொல்லிவிடும் மாயம்

2011-06-21T21:46:00.003+05:30

மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் ஒரு தொடர் கதை எழுதலாம் என்று களத்தில் குதித்தேன்.ஆனால் என் நினைப்பை மீறி அது ஓசையற்று அடங்கிவிட்டது.அதைத்தொடர்ந்து எழுதி முடிக்கவேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் இருக்கின்ற போதும்,நாம் எழுதுவதில் ஓர் அர்த்தம் இருக்க வேண்டும் என்று மனம் முரண்டுபிடிக்கிறது.
என் சோகம்,என்னோடே போகட்டும்.இனி மேட்டர்க்கும் போவோம்.

நான் மிகவும் ரசித்த இரு விடயத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கின்றேன்.

1.நாம் ஒரு இரண்டு இலக்க எண்ணை மனதில் நினைக்க வேண்டும்.( eg : 43)
2.அந்த இரண்டு இலக்கங்களையும் ஒன்றாகக் கூட்டவேண்டும்.(4+3=7)
3.பின் நாம் நினைத்த எண்ணில் இருந்து கூட்டிய எண்ணைக் கழிக்க வேண்டும்.(43-7=36)
அந்த விடையின் குறியீடு திரையில் காட்டப்படும்.
இந்த லிங்கைக் கிளிக் பண்ணிப் பார்க்கவும்.
இந்த சூட்சுமம் தான் என்ன ???கண்டுபிடியுங்கள் பார்க்கலாம்.....

கண்டுபிடித்தவர்கள்,தயவுசெய்து பின்னூட்டிவிட்டுச் செல்லுங்கள்.

இது இரண்டாவது விடயம்.இது ரசிக்க மட்டுமே.

PRINCESS DIANA

When you rearrange the letters:

END IS A CAR SPIN

————————————

ASTRONOMER