காணாமல் போனவனின் தாய் (சிறுகதை)

கிழக்கு வானம் இன்னமும் இருள் அப்பிக்கொண்டிருக்க, தொடர்ந்து இரண்டாம் நாள் கடந்தும் கொட்டிக் கொண்ருந்தது மழை.முற்றத்தில்  இருந்த மாமரம் மழையில் நன்றாக முழுகி ; துவாரங்கள் விழுந்த குடையாய், மழைத்துளிகளை நிலத்தில் வீழ்த்திக் கொண்டிருந்தது.

மாமரம் நின்ற மேட்டைத் தவிர்த்து முழு வளவும்,கணுக்கால் அளவுக்கு வெள்ளநீரில் நிறைந்திருந்தது.தகரக் கடப்பைக் கட்டியிருந்த தும்புக்கயிறு காற்றின் தள்ளுகைக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் அறுந்து..வாசல் ஆ என்று திறந்திருந்தது.     

“சோ ..... என்று கொட்டிய மழை கூரைத்தகரத்தில் மீது விழுந்து பெரும் சலசலப்பை எழுப்ப, போதாக்குறைக்கு ஜன்னல் சீலையை விலத்திக் கொண்டு வந்த கூதல் காற்றும் சேர்ந்து; கையை மடக்கித் தலைமாட்டுக்கு வச்சிட்டு,பழஞ்சாரனால் போர்த்திட்டுப் பீத்தல் பாயில் படுத்திருந்த தெய்வானை ஆச்சியை எழுப்பியது.

முன்னாடி போல ஆச்சிக்கு உடம்பில தெம்பில்ல,அது போக யாருக்காக வாழுறம் என்ற சலிப்பும் அவளது தேவைகளை குறுக்கியிருந்தன. உடம்புக்கு முடியாமல் இருந்தும், தொடர்ந்து படுத்திருக்கப்பிடிக்காமல் எழுந்தவள் ...வாசல் கதவைத் திறந்து விக்கிப் போய் நின்றாள்.என்றாலும் முட்டிட்டு நின்ற சிறுநீரை அடக்கமுடியாமல் சேலையை முழங்கால் மட்டும் தூக்கிட்டு பின் வேலியோரத்தில் பூவரசம் மரத்தடிக்கு அண்மையில் இருந்த மலசலகூடத்தை நோக்கி நடந்தாள்.

முகமும் அலம்பிக் கொண்டு குசினிக்குள் நுழைந்தவள்,தகரத்தால் மூடியிருந்த குச்சிகளில், தூவானதிற்குத் தப்பியவைகளைப் பொறுக்கி தேத்தண்ணி வைக்க ஆயத்தமானாள். இளகியிருந்த குச்சிகள் பத்துவதற்க்கு அடம்பிடிக்க ,தன் வாழ்க்கைப் போராட்டம் புகையில் வடிந்த கண்ணீர் ஊடே விம்பமாகியது அவளுக்கு.

வவுணதீவு,கரவெட்டியில் கடின உழைப்புக்குப் பெயர்போன சுந்தரம் வட்டவிதானையின் மனைவிதான் இன்று தகரக் கொட்டிலில் தனிமையில் வதங்கும் 75 வயது தெய்வானையம்மா. இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி மட்டும்,சுந்தரத்தார் உசிரோட இருக்கும் மட்டும் தனிமை எனும் கொடும் வியாதி அவளைத் தாக்கவில்லை. ஆயினும்  இரண்டு ஜீவன்களுக்கு உயிர் கொடுத்தவள் அவள். மூத்தவள் மூக்கும் முழியுமான சுந்தரி. இப்போது புருஷன்,பிள்ளைகள் கூட ஓரளவுக்கு வசதியாகவே மட்டக்களப்பில் இருக்கிறாள்.வாரக் கடைசியில் தவறாமல் பார்த்திட்டு,தேவையானதை வாங்கிக் கொடுத்திட்டுப் போவாள். அவள் எவ்வளவு தெண்டிச்சுக் கூப்பிட்டும்,இந்தக் காணியை விட்டுப் போக ஆச்சிக்கு துளியும் இஷ்டம் இல்லை.

காரணம்......தெய்வானைக்கு பிந்திப் பிறந்த மகன் கணேசன்.இப்போ உசிரோட இருந்தால் போன புரட்டாதி 25ம் திகதியோட 35 வயசு முடிஞ்சிருக்கும்.

2004 வைகாசி கருணாவின் பிரிவைத் தொடர்ந்து, விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் சில ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றிய கணேசன், அங்கிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு வீடு வந்து ஐந்து மாசமும் கடந்திருக்காது.திரும்பி வந்த தன் பிள்ளையைக் கடப்புத் தாண்டிக் கூடப் போக விடாமல் பொத்திப் பொத்தி வைத்திருந்தாள் தெய்வானை.

அன்று சுந்தரதாருக்கு உடம்புக்கு முடியல்ல என்று வயலுக்குப் போயிட்டு வந்த கணேசன்,கிணற்றடியில் குளிப்பதற்கு “ சவர்க்காரத்தை எடுதுவாம்மா....” என்றிட்டு வாளியைக் கிணற்றுக்குள் போட்ட சத்தம் கேட்டிச்சு.சவர்காரத்தோட வந்த தெய்வானை...படலை ஓங்கி அடிச்சுச் சத்தம் கேட்கத் திரும்பிப் பார்க்க தன் பிள்ளையை நாலஞ்சு பேர் மடக்கி ....ஒரு வெள்ளை வானுக்குள் தள்ளுவது தெரிந்தது.

நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு படலையை நெருங்கும் முன் வான் வீதியைக் கடந்து விட்டது.

அன்று மனசால் செத்த தெய்வானை இன்று வாழ்வது ....அன்று ஓங்கி அடித்துக் கொண்டு சென்ற தன் பிள்ளை அதே படலையைத் திறந்து மீண்டும் வருவான் என்ற நப்பாசைக்காக மட்டுமே.

கையில் நெருப்புச் சுட...சுய நினைவுக்கு வந்தாள் அந்தத்தாய் . 

-----அரசியல் கைதிகள் விடயத்தில் இனியாவது ஒரு நல்ல மாற்றம் நிகழ்ந்து, அவர்கள் விடுவிக்கப்பட இறைவனை வேண்டுகின்றேன்.---

வடுக்கள் யாவும் மறைவதில்லை.(சிறுகதை)

தாமதமாக ஆபீஸில் இருந்து வெளியே வந்த கணேஷிற்கு, வீடு செல்ல வேண்டிய அவசரமும்;தொடர்ந்து கணணி முன்னாடி உட்கார்ந்து கொண்டிருந்ததால் வந்த உடல் சோர்வும் சேர்ந்து சலிப்பையே உண்டுபண்ணியிருந்தது.நல்லவேளை பஸ்சும் தன்பங்கிற்கு அவனைச் சோதனை பண்ணாமல்,காத்திருக்க வைக்காமல் வந்துவிட்டது.

ஏழு மணிக்கு கல்முனை மட்டக்களப்பு பஸ் இரண்டு பேர் உட்காருவதற்கான இருக்கையோடு வந்தது கணேஷிற்கு பிரமிப்பாய் இருந்தது,ஏனென்றால் வழமையாக தீப்பெட்டிக்குள் குச்சிகளை அடுக்கியது போல பயணிகளை ஏற்றிக்கொண்டு; நிம்மதியாக சுவாசிக்கக் கூட வழியில்லாமல்,கம்பியிலே தொங்கி வேர்வையிலே நனைந்தே வீடுவந்து சேர்வான்.

தாவி ஏறியவன்,ஒரு நடுத்தரப் பெண்மணிக்கு அருகில் இருந்த ஜன்னலோர இருக்கையில் தொம் என்று அமர்ந்துகொண்டான்.பஸ்சும் செற்றே வேகம் பிடிக்க,முகத்தில் மோதிய கூதல்க் காற்று அவனது களைப்பைப் போக்க,மனதின் இறுக்கம் குறைவதை உணரத்தொடங்கினான்.

உனக்காக மட்டும் ...(பாகம்-2)

நான் எழுத நினைத்த கவிதை - நீ

நான் வரையத் துடிக்கும் ஓவியம் – நீ

என் காதில் இசைக்கும் ராஜா இசை – நீ

என் கண்ணுக்குள் தூங்கும் கனவு -நீ 

என் வாழ்வை அழகாக்கும் வானவில்லடி -நீ

உன் மெலிய கன்னம் என் தோள் சாய்கையில்

உன் கூந்தல் முடி என் முகம் படர்கையில்

உன் கரம் என் சட்டை கசக்குகையில்

உன் தோடு என் தோள் கீறுகையில்

உன் மீது நான் கொண்ட மோகம்- என் வாழ்வில் நான் கண்ட புது சுகம்

தொண்டை மீற அஞ்சிய வார்த்தை
நெஞ்சோடு நீ சொன்ன ரகசியம்
சிரித்தாயா என்று கேட்க்கச் சிணுங்கிய உன் சத்தம்

தவிப்போடு நீ பார்த்த பார்வை

ஜென்மத்துக்கும் மறக்காதடி – என்னவளே

 

உனக்காக மட்டும்...

காற்றில் மிதக்கும் இறகாய்,உன் மடி தேடி நான் அலைகின்றேனடி
கசக்கி எறிந்த காகிதமாய் உன் கரம் பற்றுதலுக்காய் தவிக்கிறேனடி
கண்மூடித் தெரியும் உன் முகம்,கண் முன்னே தெரிய வேண்டுகிறேனடி

காற்றும் நம்மைப் பிரிக்கக்கூடாதென்று,கட்டித் தழுவ காத்திருக்கிறேனடி

என் மனசின் பேச்சு உன் செவிக்குக் கேட்கணுமடி
என் இதயத் துடிப்பு உன் இதயத்துடன் பரிவாகணுமடி
உன் மூச்சுக்காற்றை நான் சுவாசிக்க

உறங்கிய என் உணர்வு உயிர்பெற வேணுமடி

பின் சீட்டில் இருந்து பள்ளத்தில் இறங்கியதில் முட்டிய உன் மார்பு

பின் கழுத்தைக் கூச்ச மூட்டிய உன் உஷ்ண மூச்சுக்காற்று
தோள் பற்ற அஞ்சி,என் தோளில் பியானோ வாசித்த உன் விரல்கள்

நினைவுப் பொக்கிஷத்தில் நீங்கா இடம் பெற்று விட்டனதடி

உன்னை என்னிடம் பிரிக்கும் நாட்களும்

என்னில் உன்னைத் தேடும் என் காதலும்
உன் மடிமீது சயனிக்க ஏங்கும் என் மனசும்

என்னை நீ அடையும் தருணதுக்காய்,காத்திருக்கின்றன-என்னவளே

(நீண்ட நாட்களின் பின் எழுதுகின்ற படியால்,வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிய மீன் முள்ளாய்...வர முடியாமல்,வரத் தவிகின்ற்றது.)

இப்பெல்லாம் சூர்பனைகள் பஸ்ல பிரயாணம் பண்ண ஆரம்பிசிட்டாளுகள்...

போனவாரம் கொழும்பில இருந்து மட்டக்களப்பு வரும் போது,சூர்பனகை,அவ சிஸ்டர்,அவ பிரண்டு மூணு பேரு பின் சீட்ல.டிரைவர் பஸ்ஸ மூவ் பண்ணாம,பொறுமையைச் சோதிச்சிட்டிருந்தார்.வியர்வை ஆளை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது.பின்னால் இருந்த புண்ணியவதிகள்,தங்கள் ஜன்னலை முழுமையாகத் திறந்து முன்னாள் இருந்த என் ஜன்னலை முழுமையாகப் பூட்டி இருந்தனர்.

பிள்ளைகள் தவறுதலாய்ச் செய்துவிட்டனர் என்று நினைத்து என் ஜன்னலைக் கால் வாசி திறந்த அடுத்த நொடி,என் இதயம் திடுக்கிட அகோரமாய் அடித்து மூடப்பட்டது.

பாலு மகேந்திரா....(என் நினைவில்)

சினிமாக் கலைஞர்களில் ஒரு சிலரின் மீது அதீத பாசம் வருவது இயல்பு.இளையராஜா,மற்றும் கமலஹாசன் மீது நான் கொண்ட காதலுக்குக் காரணம் அவர்களின் வியக்க வைக்கும் திறமை மற்றும் என் தனிப்பட்ட வாழ்வில் அவர்களின் படைப்பின் தாக்கம்.

அந்த வகையில் பாலுமகேந்திரா அவர்களை மிகவும் நேசிக்கக் காரணம் அவர் எங்கள் ஊர்காரர் என்பதுதான்.கொழும்பில் படிக்கும் நாட்களில் எங்கள் ஊர்ப்பெருமை என்பதில் பாலுமகேந்திரா,ஒரு முக்கிய கருப்பொருள்.

பின்நாட்களில் சிறந்த தமிழ்ப் படங்களைத் தேடித் பார்த்த போது சந்தியா ராகம்,வீடு,அழியாத கோலங்கள்,வண்ண வண்ணப் பூக்கள், மறுபடியும், மூன்றாம் பிறை போன்ற அவரின் இயக்கத்தில் வந்த படைப்புகள் மாற்று சினிமாவை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.ஆனால் பின்னாளில் வந்த அவரின் படைப்புகள் எனக்குள் எவ்வித அதிர்வையும் ஏற்ப்படுத்த வில்லை என்பது உண்மையே.அந்தக் குறையும் நிவர்த்தி செய்யப்பட்டது அவர் கை பிடித்து தொழில் கற்ப்பித்த பாலா,அமீர்,வெற்றிமாறன்,சசிகுமார்,சீனுராமசாமி போன்ற அவர்களின் சிஷியர்களின் மூலமாக.

பாலு மகேந்திரா அவர்களின் வாழ்கையைப் படித்த போது எனக்குள் ஏற்ப்பட்ட மிகப்பெரிய வியப்பு,இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் அமிர்தகழி எனும் சிற்றூரில் இருந்து புறப்பட்டு தமிழ் கலையின் தாயகமான இந்தியாவிலே ஒளிப்பதிவு மேதை என்ற பெருமையைப் பெறுவதென்றால் அவரின் திறமை எத்தனை அசாதாரணம் என்பதுவே.

எப்பொழுதெல்லாம் உயர்ந்த மரங்களுக்கூடே கீற்றாய்த் தெறிக்கும் சூரியனைப் பார்க்கின்றேனோ,அப்பொழுதெல்லாம் பாலு மகேந்திரா அவர்களே என் மனதில் தோன்றுவார்.

We miss you Legend….:-(

   

நானும் இசைஞானி இளையராஜாவின் இசையும்...பாகம் 1

இளையராஜா அவர்களின் எழுவதாவது பிறந்த நாளுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.அவரது இசை என்னை கரம் பிடித்து அழைத்துச் செல்வதாய் ஒரு உணர்வு எனக்கு எப்போதும் உண்டு.நான் கடந்து வந்த அவரின் இசையை தொடர்ந்து எழுத இருக்கின்றேன்.

நான் எப்பொழுது முதலில் சினிமாப்பாடல்களைக் கேட்க்கத்தொடங்கினேன் என்று மிகவும் சரியாக ஞாபகம் இல்லை.ஆனால் நான் முதலில் ரசித்த பாடல் கண்டிப்பாக இளையராஜா பாடலாகத்தான் இருக்கும் என்று சர்வ நிச்சயமாக நம்புகின்றேன்.காரணம்  80 களின் இறுதியில் இளையராஜா பாடல் இல்லாமல் ஒரு தமிழ் வீட்டிலும் பொழுதுபுலரையும் மாட்டாது,அந்தி சாயையும் மாட்டாது.அந்தளவுக்கு தமிழனின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் இளையராஜாவின் இசை இருந்தகாலகட்டம் அது.

சுய சொறிதல்

நீண்டநாட்களிற்குப் பின் வலைப்பூ எழுதுகின்றேன்.அடிக்கடி யோசிப்பேன்,வலைப்பூவை அப்டேட் பண்ணணும் என்று,ஆனால் சோம்பல் விடவில்லை.ஆனால் இன்று ஒரே மூச்சில் எழுதுவதற்குக் காரணம்,அழுத்தமான மனநிலையில் இருந்து விடுதலை பெறவே.நான் வலைப்பூ எழுத ஆரம்பித்ததே,என் மனதின் ரிலாக்ஸ்க்கே.

வலியையும் வேதனையையும் உணராவிட்டாலும் பரவாயில்லை,அதை வைத்து ஆதாயம் தேடாதே

சனிக்கிழமை என்பதால் அரை  நாள் வேலையை முடித்துக்கொண்டு ,ஏதோ விடுதலை உணர்வை சற்றே உணர்ந்தவனாய் அறையை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான் அவன்.

பிரதான பாதையை அண்மித்தவனுக்கு சற்றுத்தொலைவில் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் அழுக்காய் ஒரு பெண் தென்பட்டாள்.அவளை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தவனுக்கு அவளது அழுகையுடன் கூடிய முனகல் தெளிவாய்க்கேட்டது.அந்த ஓசை மனசை சற்றே உலுக்க அவளை நோக்கி பார்வையைக் கூர்மைப்படுத்தினான்.

வயல்ப் பயணம்.....1

அது என்ன காரணமோ தெரியவில்லை,முன்னாடி போல் எழுதுவதற்கு பெரிதாக இஷ்டம் இல்லை.அப்படி எழுத உட்கார்ந்தாலும் முகப்புப்புத்தகத்தை பத்து நிமிடம் பார்த்து விட்டு எழுதுவோம்,என்று அதைத்திறந்தால் எழுதுவதற்கு ஒதுக்கிய நேரத்துக்கும் மிச்சமாக புடுங்கிவிட்டு எழும்புவதான் கதை.(டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டல்ல, மேட்டர்க்குத் தாவிர்ரா கைப்புள்ள)

எவ்வாறு VLC Media player இல் Mobile Tv பார்க்கலாம்???

நீண்ட காலமாக பதிவு எழுதாமல் விட்ட காரணமோ என்னமோ,மீண்டும் எழுதுவது என்று உட்கார்ந்தால் அது சோம்பலின் காரணமாகத்தள்ளிப் போய்க்கொண்டிருந்தது.

ஒரு சின்ன பிளாஷ்பேக்

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் மட்டக்குளியில் தங்கிப் படித்துக்கொண்டிருந்தகாலத்தில் நண்பன் சங்கர் தன் கனவுக்காதலிக்கு (அப்படி நான் நினைக்கின்றேன்)மீராஜாஸ்மின் படத்தைப் போட்டுக்கொண்டு கவிதை பட்டாசு கொளுத்திக்கொண்டிருந்தான் ப்லோக்கில்.

சங்கர் ப்ளாக்கிற்கான இணைப்பு : மழைக்கால தவளைகள்

இப்பவெல்லாம் பாஸ்,நம்ம ரேஞ்சுக்குவந்திட்டார்,அதாவது எப்பவாவது எழுதுவார் என்று சொல்லவந்தன்.

மீண்டும் முகமூடி....

ஹாய் அன்பான வாசகர்களே .....

இப்படி ஆரம்பிப்பதற்க்குதான் ஆசை,ஆனால் ஆசை மட்டும் இருந்தால் பத்தாதே வாசிப்பதற்கு வாசகர்களும் வேண்டுமே???எது எப்படியோ,எனக்கும் இந்த சமூகத்துக்கும் (வாசிக்கும் நாலு பேர்)ஒரு தொடுப்பாக இந்த வலைப்பூ இருந்துட்டுப்போகட்டுமே....
முந்தி எல்லாம் தனிமை கிடைக்கும் போது அடுத்து என்ன எழுதலாமென்று யோசித்து மனதிலே லிஸ்ட் போட்டு வைத்திருப்பேன்.என் வலைப்பூவே ஹோம் பேஜ் ஆக இருந்தது எல்லாம் ஒரு காலம்.இப்போ வலைப்பூவின் பெயரை யோசிச்சு டைப்பண்ற அளவிற்குப்போயிற்று...so sad….

இப்போது எனது ஒவ்வொரு மூவ்விற்கும் கடவுள் செக் வைப்பதால்,பிடிப்பு என்பது உணவில் கூட இல்லாமல் போய்விட்டது.என்னை நான் சந்தோசமாக வைத்திருக்க நான் செய்யும் முயற்சியில்,இந்தப் பதிவு எழுதுதல் ஒரு வழியாக இருக்கும் என்றநோக்கில் மீண்டும் தொடர்ந்து எழுத இருக்கின்றேன்.(கண் ஆபரேசனுக்குப்பிறகு எழுதுவாற சுஜாதா என்ற நினைப்பு,படுவா(me))

12B ஷாம்க்கு இன்டர்வியூ மிஸ் பண்ணபடியால்தான் ஜோதிக்காவும் கிடைச்சது,ஜாலி வாழ்கையும் கிடைச்சது.ஆனா பலருக்கு இன்டர்வியூ மிஸ் பண்ணா இருக்கின்ற நிம்மதி போறதோட ,பிடிக்கிற தருவாயில இருகின்ற கிளியும் பறந்து பறந்து போய்டுமாம்.... (ஒரு உதாரணத்துக்குச் சொன்னன்,நோ சம்பந்தம் டு மீ)

சரி,மேட்டருக்கு வாறன்,,கொஞ்ச நாளா மூடி இருந்த கடைய,தூசு தட்டிட்டு இருக்கேங்க ,அம்புட்டுதான்

என் நாய்க்குச் சமர்ப்பணம்

கடந்த மாதம் ஆரம்பித்த தொடர்கதையானது பாதியிலேநிற்கின்றது. தொழில்க் கடமைக்கு மத்தியில் பரீட்சைக்கு தயாராகவேண்டிய சூழ்நிலை.எழுதுவதற்கான ஆசை அதிகமாய் இருந்தாலும் அதைவிட அவசியமான கடமைகள் இருப்பதனால்,வலைப்பதிவில் இருந்து சற்று விலகியிருக்க தீர்மானித்திருந்தேன்.அதையும் தாண்டி பதிவு எழுதத்தூண்டியது,இன்று நடந்த சம்பவம்.

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை....பாகம் 3

இந்தத் தொடர்கதையின் முன்னைய பாகங்களைப் படித்தவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.

(அப்படி என்ன கறுமத்தை எழுதித்துலைத்திருப்பான்,மன்னிப்பு என்று பெரிய வார்த்தை எல்லாம் கேட்கின்றான் என்று யோசிக்காதிங்க,உலகத்துக்கே உயிரூடுகின்ற காதலை மையமாக வைத்து ஒரு தொடர்கதையை ஆரம்பித்தேன்.அது ஆரம்பித்த நேரமோ தெரியவில்லை,ஆபீஸில் ஏகப்பட்ட வேலை.இன்று நீண்ட இடைவேளைக்குப் பின் ஆரம்பித்தால் ,எனக்கு முந்தி ஞாபகத்தில் வைத்திருந்த கதை மறந்துவிட்டது.கற்பனைக்கா பஞ்சம்,வேறு கோணத்தில் ஆரம்பித்து விட்டேன்.)

படிக்க ஆரம்பிப்பவர்கள் மீண்டும் முதல் பாகத்தில் இருந்து படிக்கவும்....
(பொறுமையாகப் படியுங்கள்,உங்கள் முதல் காதல் காட்சி சற்று லேசாகவே நிழலாடும்....அப்படி ஞாபகம் வராவிட்டால் நான் பொறுப்பில்லைங்கோ)

பாகம் 1

பாகம் 2

“பார்த்தாயா??சார் போன் பண்ணியிருக்கார்,நல்ல காலம் ருவந்திக்கா போனத் தூக்கிட்டால்,இல்லாட்டி அந்தக் கொடுப்புலிர கோவத்துக்கு ஆளாகி இருக்கணும்....”,என்று சத்துரி முடிப்பதுக்குள் “நீ பெரிய அழகி என்று நினைப்போ!எல்லாருக்கும் பட்டப்பெயர் வைச்சுக் கலாச்சிட்டு இருக்கா”,என்று போலியாய் முறைக்க “ப்ளீஸ்டா,உண்ட காதல் கருமாந்திரத்த சீக்கிரம் சொல்லித் தொலைடா,சார் மீண்டும் கால் பண்ணுவதற்குள் நான் போகணும்”என்று கைகூப்பினாள்.

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை....பாகம் 2

முன்னையபாகத்தைப் படிக்க

உள்ளே சென்றுகொண்டிருக்கும் போது சக பணியாளர்கள் “ஏன் போஸ் சத்தம் போட்டீர்கள்?” என்று கேட்டதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் விறுவிறு என்று நடந்து கான்டீனுக்குள் நுழைந்தான் தனு.

ஓம்லேட் பணிஸ் ஒன்றுக்கும் தேநீர் ஒன்றுக்கும் ஓடர் செய்துவிட்டு தலையில் கைவைத்துக்கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்த தனு,யாரோ வேண்டும் என்றே தேநீரை உறிஞ்சிக் குடிக்கும் சத்தம் கேட்டுக் கண்ணைத்திறக்க,தனது தேநீரை சத்துரி குடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.கடுப்பாய்ப் பார்தவனை வாயைக் வலம் இடமாக ஆட்டி வெறுப்பேற்றி விட்டு அலட்சியமாய்க் குடித்து முடித்துவிட்டு கோப்பையை அவன் முன்னே வைத்தாள்.உள்ளுக்குள் வந்த சிரிப்பை முகத்தில் வெளிக்காட்டாமல் “வேற பொண்ணாய் இருந்தால்,இப்படிக் கோவப்பட்டதற்க்கு ஒரு வாரத்திற்கு முகத்தில் கூட முழிச்சிருக்க மாட்டாள்,என்ன பிறப்புடா!!” என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது “டேய் ,என்னை ரோஷம் கெட்டவள் என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தாய் என்னடா ??என்ற வாறே தலைக்கு முட்டுக் கொடுத்த கையைத் தட்டிவிட்டாள்.

வேகமாக எழுந்தவள் ஒரு தேநீரை வாங்கிவந்து அவன் முன்னே நீட்டி விட்டு,நடக்க முற்ப்பட்டாள்.

கண்ணுக்குத்தெரியாத என் தேவதை(இன்னமும் காதலி கிடைக்காத ஆண் சிங்கங்களுக்குச் சமர்ப்பணம்)

மீண்டும் ஒரு குறுநாவலுடன் உங்களுடன் சேர்ந்து பயணிக்கப் போகின்றேன்.

அன்று எட்டு மணி தாண்டிப் பதைபதைப்புடன் அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்த தனுவை கண்களை மூடித்திறந்ததன் மூலம் வணக்கம் கூறிவிட்டு காதலனுடன் தொடர்ந்து சிணுங்க ஆரம்பித்தாள் சத்துரி.அவள் அருகில் இருந்த ருவந்திக்கா இவனைக் கண்டுக்கவே இல்லை.அவள் அவளவனுக்கு குறும்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டு இருந்தாள்.

இங்கே தமிழனை விட மலையாளி பல படி மேல்

சில புகைப்படங்களைப் பார்க்கும் போது எம்மையறியாமல் மனதிற்குள் சந்தோசம் பொங்கும்.அதே போல் சில படங்களைப் பார்க்கும் போது வெறுப்பும் கோவமும் ஒருங்கே ஏற்படும்.இந்தப் படத்தைப் பார்த்த மானமுள்ள தமிழனுக்கு மேலே சொன்னதில் எந்த உணர்வு ஏற்ப்படிருக்கும் என்று நான் சொல்லிப் புரியவைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

என்ன கொடும்...ம சரவணன்..............

வேலைப்பளு கூடிவிட்டதாலும் ,பரீட்சை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாலும் என் வலைப்பூவின் பக்கம் தலை வைத்தும் படுக்கவில்லை.ஆனாலும் வேலையில் ஆணி பிடுங்கும் போதும் ,பஸ்ஸில் குத்துக்கல்லாட்டம் உட்கார்ந்து இருக்கும் போது முடிந்த மட்டும் வலையுலகில் மேய்ந்து கொண்டிருப்பேன்.(தேசிய கடமையைச் செய்யாம..எப்படி பாஸ்......).

அப்பொழுது கண்ணில் பட்ட தலையங்கம் சுர்ர்ர்ர் என்றிருந்தது.

நான் கடந்த ஆண்டு பெப்ரவரி 9ம் திகதி எழுதிய அதே ஆக்கம்,எவ்வித மாற்றமும் இன்றி வேறு வலைத்தளத்தில் வெளியிடப் பட்டிருந்தது.

என்னுடைய ஆக்கம்.

மனித உடல்ப் பாகங்களுக்கான தொழிற்சாலை(நெகிழ்ந்த மனம் படைத்தவர்கள் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும்)

ரஷ்யாவில் சிறுநீரகங்கள், கண்விழிவெண்படலங்கள் மற்றும் ஏனைய மனித உடல்பாகங்ளை அகற்றி விற்பனை செய்யவென சட்டவிரோதமான ஒரு தொழிற்சாலை இருக்கின்றது.

என்ன கொடுமை சரவணா

ஐயோ தாங்க முடியலையே.........

எழுதுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை,பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.கண்டிப்பாக பெண்கள் மிஸ் பண்ணாதீர்கள்.